Vitaalkunst

Tips en informatie voor een creatief en energiek leven zonder stress


Een reactie plaatsen

Zullen we samen spelen?

Wat gebeurt er toch met het spelen dat we van nature in ons hebben? Hoe ouder we worden hoe meer het lijkt te verdwijnen of op zijn minst wordt het minder zichtbaar. Zonde eigenlijk, want spelen is een ongelofelijk creatief proces, waarmee we allerlei probleempjes en obstakels als vanzelf oplossen.

Vanmiddag zat ik buiten naar mijn dochter van zes jaar te kijken. Ze schopte een kleine bal richting een emmer, die op zijn kant lag. Achter de emmer stond een hekwerkje met vier aan elkaar verbonden delen. Het lukte lang niet altijd om de bal in de emmer te krijgen en ze begon zich af te vragen hoe dat beter zou kunnen lukken.

Eerst werd het hekwerkje er wat dichter achter gezet in een soort halve cirkel. Dat hielp niet echt. Toen kwam er een stoeltje uit de woonkamer naar buiten, dat voor de emmer werd gezet als een soort trechter. “Als ik daar onderdoor schop, dan komt de bal in de emmer”. Dat lukte al goed.

Maar het kon nog anders. Er kwamen nog twee grote stoelen voor de kleine te staan, zodat de trechter langer werd en deze werden aan de zijkanten weer gebarricadeerd met de hekjes, een doos en een op z’n kant gelegde tafel. Kortom, het werd een heel bouwwerk. Het werd steeds moeilijker om er onderdoor te schoppen en ook om de bal er weer uit te krijgen, maar dat was kennelijk niet relevant.

Uiteindelijk ging alles weer stuk voor stuk naar binnen en bleven alleen de emmer en de hekjes nog over. Daar heeft ze vervolgens nog een poosje expres langs en overheen geschopt.

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat als je spelenderwijs op weg gaat, je allerlei creatieve oplossingen verzint voor het probleempje dat je op dat moment tegenkomt. In wat ik net beschreef bijvoorbeeld het verplaatsen van het hek als eerste stap om de bal gemakkelijker in de emmer te krijgen. En als later blijkt dat de gecreëerde oplossing niet ideaal is of te ingewikkeld, dan breek je hem met hetzelfde gemak, ook spelenderwijs, weer af.

Zo houd je de vaart erin en de flow vast van datgene waar je mee bezig bent. En dan wordt je ook niet moe, want je glijdt als het ware van de ene stap in de andere.

Iets soortgelijks gebeurt als twee kinderen met elkaar spelen. Ook dan voegt het ene element zich vanzelfsprekend bij het andere. Is er ruimte voor alle mogelijke inbreng en afslagen ook al lijken die niets met het voorgaande spel te maken te hebben. Als ze samen in een flow zitten, dan kan het allemaal.

Wij als volwassenen zijn dit afstemmen, dit bewegen in een flow – alleen of met elkaar – vaak ergens kwijtgeraakt. Wij zeggen vaak ‘ja, maar…’ als iemand een ander idee heeft dan wij zelf. Wij willen graag dat het op onze eigen manier gaat. Wij begrijpen niet altijd direct wat de ander bedoeld of waarom hij of zij een bepaald voorstel doet.

In plaats van ruimte te maken voor de ander en zijn idee en het in te passen in het geheel of er op z’n minst open naar te kijken, gaan wij in de verdediging. Wij vinden er meteen iets van. En daardoor voelt de ander zich aangevallen, niet gezien en niet gewaardeerd. Onder onze eigen reactie gaat vaak ook een gevoel schuil van niet gezien zijn. ‘O, zie je wel, hij vindt míjn idee dus niet goed’.

Het op deze manier met elkaar omgaan, kost ontzettend veel energie. Vooral omdat we voortdurend op onze hoede zijn en meer bezig zijn met ‘winnen’ en elkaar voorbij streven, dan met samen tot een oplossing komen. Het holt je uit en je wordt er op den duur doodongelukkig van.

Daarom wil ik je uitnodigen om meer te gaan spelen. Laat de creatieve energie bruisen en laat je erop mee voeren. Verzin oplossingen pas op het moment dat je een probleem hebt, denk buiten de gebaande paden, gebruik spullen waar ze niet voor bedacht zijn. Je wordt er ontzettend vrolijk van en ondertussen kun je bergen verzetten. Voor inspiratie ga je gewoon eens een uurtje naar spelende kinderen zitten kijken.

Als je bij mij wilt komen spelen of wilt leren hoe je zelf weer meer kunt spelen, schrijf je dan in voor één van de cursussen of therapieën van Vitaalkunst. Met tekenen en schilderen maak je weer contact met die creatieve en speelse energie. Kijk op http://www.vitaalkunst.nl voor meer informatie.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Een mooie droom, of niet

Het is lente. Het zonnetje schijnt, maar het voelt nog een beetje frisjes aan. Het is ochtend en heerlijk rustig op deze plek. Met een behaaglijke jas aan zit ze op een krukje aan de waterkant. Ze heeft een plank op schoot met een stuk papier erop en een stuk houtskool in haar handen.

Ze kijkt mijmerend over het water en ziet een paar zwanen statig rondzwemmen, alsof de hele sloot hun eigendom is.
Een stukje verderop zit een stel ooievaars op hun nest. Ze gooien hun kop achterover en klepperen dat het een lieve lust is. Een prachtig geluid, zo in de vroege ochtend.

Dan kijkt ze in de verte, knijpt ze haar ogen een beetje samen en beweegt haar hand heel spontaan over het papier. Al tastend en schetsend met grote bewegingen, kijkend over het landschap, ontstaat op het papier een weergave van datzelfde landschap. Het is niet exact, het is niet gedetailleerd, maar het is wel een prachtige impressie van dat wat ze ziet. Het is haar impressie.

Na een lekker warm kopje koffie zoekt ze een ander plekje en maakt nog een tekening. Nu van de zwanen, die zo mooi door het water glijden. Met een paar lijnen, eerst wat zoekend, daarna meer trefzeker, landen de zwanen op haar papier. De sloot voegt zich als vanzelf om de zwanen heen. Nog zo’n mooie eigen weergave van de plek waar ze nu is.
Helemaal voldaan en opgeladen gaat ze daarna naar huis.

Dit verhaaltje berust nog niet op waarheid, maar het kan jouw verhaaltje worden. Ga eens buiten tekenen in je eigen omgeving. Lekker buiten zijn en jouw impressie van het moois dat je tegenkomt op je papier laten verschijnen.

http://www.elskehoen.nl/cursus_buitentekenen.html


Een reactie plaatsen

De vlinder met pastel

Een wit vel papier, een nieuwe kans om iets te maken of uitdrukking te geven aan mijn gevoel van dat moment. Geef ik mezelf een opdracht? Ja, eigenlijk altijd. Ook de keuze om ‘zomaar’ iets te maken is een – hele vrije – opdracht. Ik kies een kleur die ik op dat moment mooi vind. Deze keer groen. Zacht greinend en tastend ga ik met het krijtje over het papier. Hier en daar komt het groen in willekeurige vlekken op het witte vel papier. Het is nog heel transparant. Daarna veeg ik het uit met mijn vingertoppen. Ik neem een ander groen krijtje en breng naast en over de eerste groene vlakken deze nieuwe, lichtere kleur aan. Dan weer uitvegen.
Zo bouw ik een tijd lang wat dromerig aan een groen-gele kleurensfeer. Laag over laag, het wordt steeds minder transparant, de kleuren krijgen meer intensiteit.
Dan stop ik even. Ik zet de tekening op een ezel en doe een paar passen achteruit. Wat zie ik in de kleurensfeer? Wat komt er naar me toe? Ik draai de tekening een paar keer, kijk nog een poosje en opeens… ik zie een prachtige tere vlinder die zachtjes uit het groen en geel zichzelf laat zien.
Nu werk ik wakker en alert verder. De vlinder lacht me toe. Hier en daar nog een kleine versterking van de vorm van de vlinder. Niet te veel, niet te weinig. De vlinder kan zichtbaar zijn en tegelijk een eenheid vormen met zijn omgeving.Wat een prachtig cadeau!

Dit artikeltje komt ook in mijn nieuwsbrief van juni 2009. Je kunt je via deze link abonneren:
www.elskehoen.nl/formulier.htm