Vitaalkunst

Tips en informatie voor een creatief en energiek leven zonder stress


Een reactie plaatsen

Wat gebeurt er in de stilte?

Stilte. Waar vind je dat nog in ons kleine landje? In een land met minder mensen per vierkante kilometer, zoals bijvoorbeeld Zweden, is stilte, of misschien moet ik wel zeggen de afwezigheid van mensengeluiden, vanzelfsprekender dan hier.

Helemaal stil is het bijna nergens. En dat is in mijn beleving ook niet waar het om gaat. Het gaat er niet om dat er helemaal geen geluid meer is. Ook in de natuur, zonder mensengeluiden, is het niet snel helemaal stil. Denk maar aan al die kwetterende vogels, het ruisen van de wind of het kabbelen van een beekje. Maar het is wel rustig in de natuur; als het weer tenminste kalm is.

Zoals ik al schreef ben ik 4 dagen in een klooster in Berkel-Enschot geweest, omdat ik wilde ervaren hoe het is om langere tijd in de stilte te zijn en niet te praten. Deze dagen werden op de website van het klooster aangekondigd als een stilteweek. Wat mij vooral trok aan deze stilteweek was dat er geen programma van activiteiten aan vast zat. Er was een ritme van gebedsdiensten in het klooster (niet verplicht om te volgen) en maaltijden in stilte met de kleine groep gasten en verder kon ik helemaal mijn eigen gang gaan.

Wat gebeurt er dan als je niet meer praat met andere mensen en daar wel af en toe mee aan tafel zit? Bij de eerste maaltijd vielen mij andere dingen op dan gewoonlijk bij een maaltijd, waarbij je op zo’n moment wat nader met elkaar zou kennismaken. Bijvoorbeeld dat een van de gasten heel snel was met eten. Ik was een van de langzamere eters en dacht ‘moet ik nu haast maken?’ Dat heb ik niet gedaan.

Oogcontact wordt heel belangrijk. Mensen kunnen denk ik niet helemaal zonder communicatie bij elkaar in de buurt zijn, dus ga je elkaar aankijken om iets duidelijk te maken of om elkaar te begroeten of een blik van verstandhouding uit te wisselen. Deze contactmomenten zijn veel intenser dan wanneer er gesproken woorden bij komen.

Ik had ineens heel veel tijd voor mezelf. Thuis is mijn tijd voor een groot deel gelabeld als ‘werktijd’, ‘huishouden’, ‘afspraak x, y, z’, enzovoorts. Nu had ik alleen een schrift en een paar boeken bij me en verder niets. De eerste anderhalve dag was het in mijn hoofd verschrikkelijk druk. De gedachten en ideeën tuimelden over elkaar heen. Ik heb in die eerste dagen veel geschreven en dat werkte heel goed om mijn hoofd langzaam leeg te maken. Toen die drukte weggeëbd was, kwam ik pas echt in de rust.

In die rust komen andere, essentiëlere vragen en onderwerpen tevoorschijn. Ik kon daar nu echt met aandacht naar kijken en luisteren, omdat er van buitenaf geen beroep op me werd gedaan. En ik had vanuit mezelf ook geen afleidingsmanoeuvres meer (‘eerst nog even…’). Dat voelde heel erg goed.

Mijn lijf liet merken dat het graag wil bewegen. Na ruim een dag van veel zitten, schrijven, nadenken en niets doen, voelde ik dat mijn lijf graag wil bewegen. Alleen maar stil zitten en zo rust en stilte proberen te vinden, werkte niet. Gelukkig was het mooi weer en was er een mooi wandelgebied achter het klooster. Daar ben ik iedere ochtend een uur gaan lopen. Heerlijk.

Helemaal stil was het niet in en om het klooster. Er werd wel heel weinig tot niet gepraat, maar mensen maken nu eenmaal geluiden als ze door een gang lopen, spullen pakken, afwassen of aan het eten zijn. Er was een snelweg dichtbij, dus ook in de tuin was het niet stil. En toch daar was de sfeer wel rustig doordat de tuin heel rustgevend was ingericht.

Al met al waren het heerlijke dagen en ik kan het je zeker aanbevelen. Ik wil het zelf heel graag vaker doen, maar dan wel wat langer dan 4 dagen en liever ook een plek met wat minder verkeersgeluiden.

Concluderend kan ik zeggen dat het belangrijkste van stilte voor mij niet de afwezigheid van geluid is, maar een rustige omgeving, waar een minimaal beroep op je wordt gedaan. Door zo’n omgeving krijg je de gelegenheid om dieper in jezelf te zakken en te luisteren naar wat er van binnen in je leeft

Ik besef dat dat ook de sfeer is, die ik in mijn praktijk probeer te creëren. Door de sfeer, die ik creëer, krijg jij als cursist of cliënt de gelegenheid om naar jouw eigen innerlijk te luisteren en stapje voor stapje daar je eigen rustige plekje te vinden of antwoorden op jouw diepere vragen. En soms moet je dan eerst door een flinke storm heen.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Op de goede weg?

Er zijn geen wijze woorden of diepgaande overdenkingen op dit moment. Niet zo gek als je bedenkt dat we in de zomer meer naar buiten gericht leven. Ik probeer in mijn dagelijks tempo het vakantie-gevoel nog een poosje mee te nemen. Gewoon lekker rustig bezig zijn en je overgeven aan wat er op je pad komt. Het voelt als een grote rijkdom en als stilte voor de storm. Ook dat klopt, omdat we in het najaar oogsten en letterlijk heftige stormen kunnen krijgen.
Het lijken open deuren, maar hoe vaak staan we eigenlijk stil bij de manier waarop we bezig zijn?
Vaak is dat op een moment dat er iets mis gaat, we raken vermoeid, worden ziek. En dan moeten we alle zeilen bijzetten om de boel weer op de rails te krijgen.
Ik wens je een paar uur voor jezelf, zodat je eens kunt voelen of jij ook nog op jouw goede weg zit.


Een reactie plaatsen

De beweging naar binnen

De kortste dag van het jaar komt weer in zicht. Dat betekent voor mij kaarsjes branden, op de bank zitten met chocolademelk en cake, lekker cocoonen met mijn gezinnetje, kortom gezelligheid en feestelijkheden, die zich veelal binnenshuis afspelen. We maken in deze tijd van het jaar letterlijk en figuurlijk een beweging naar binnen. Het is tijd voor reflectie en rust. De natuur doet hetzelfde. De oogst is geweest en de bomen en planten hebben tijd nodig om zich weer op te laden voor een nieuw jaar van groeien en bloeien.
Wat zou het fijn zijn als we in onze maatschappij en ons werkleven deze beweging naar binnen in deze tijd ook zouden maken. Dan bedoel ik dat we in de winter wat minder activiteiten buitenshuis ontplooien en ons terugtrekken in kleinere kring. En dat we in de lente en de zomer weer actiever worden naar buiten toe.
Voelt dat niet veel vanzelfsprekender dan hoe het nu gaat?
Nu trekt iedereen zich in de zomer terug en liggen allerlei activiteiten stil, omdat we op vakantie gaan. In de herfst en winter beginnen we weer in volle vaart met allerlei nieuwe activiteiten. Hoe vaak hoor je niet iemand zuchten op een donkere winteravond: “Ik zat zo lekker op de bank en was daar bijna blijven zitten in plaats van te gaan …..(vul maar in).”Ik heb niet direct een oplossing hoe dit nu in de praktijk te brengen, maar het is wel iets dat me bezighoudt.