Vitaalkunst

Tips en informatie voor een creatief en energiek leven zonder stress


Een reactie plaatsen

Zullen we samen spelen?

Wat gebeurt er toch met het spelen dat we van nature in ons hebben? Hoe ouder we worden hoe meer het lijkt te verdwijnen of op zijn minst wordt het minder zichtbaar. Zonde eigenlijk, want spelen is een ongelofelijk creatief proces, waarmee we allerlei probleempjes en obstakels als vanzelf oplossen.

Vanmiddag zat ik buiten naar mijn dochter van zes jaar te kijken. Ze schopte een kleine bal richting een emmer, die op zijn kant lag. Achter de emmer stond een hekwerkje met vier aan elkaar verbonden delen. Het lukte lang niet altijd om de bal in de emmer te krijgen en ze begon zich af te vragen hoe dat beter zou kunnen lukken.

Eerst werd het hekwerkje er wat dichter achter gezet in een soort halve cirkel. Dat hielp niet echt. Toen kwam er een stoeltje uit de woonkamer naar buiten, dat voor de emmer werd gezet als een soort trechter. “Als ik daar onderdoor schop, dan komt de bal in de emmer”. Dat lukte al goed.

Maar het kon nog anders. Er kwamen nog twee grote stoelen voor de kleine te staan, zodat de trechter langer werd en deze werden aan de zijkanten weer gebarricadeerd met de hekjes, een doos en een op z’n kant gelegde tafel. Kortom, het werd een heel bouwwerk. Het werd steeds moeilijker om er onderdoor te schoppen en ook om de bal er weer uit te krijgen, maar dat was kennelijk niet relevant.

Uiteindelijk ging alles weer stuk voor stuk naar binnen en bleven alleen de emmer en de hekjes nog over. Daar heeft ze vervolgens nog een poosje expres langs en overheen geschopt.

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat als je spelenderwijs op weg gaat, je allerlei creatieve oplossingen verzint voor het probleempje dat je op dat moment tegenkomt. In wat ik net beschreef bijvoorbeeld het verplaatsen van het hek als eerste stap om de bal gemakkelijker in de emmer te krijgen. En als later blijkt dat de gecreëerde oplossing niet ideaal is of te ingewikkeld, dan breek je hem met hetzelfde gemak, ook spelenderwijs, weer af.

Zo houd je de vaart erin en de flow vast van datgene waar je mee bezig bent. En dan wordt je ook niet moe, want je glijdt als het ware van de ene stap in de andere.

Iets soortgelijks gebeurt als twee kinderen met elkaar spelen. Ook dan voegt het ene element zich vanzelfsprekend bij het andere. Is er ruimte voor alle mogelijke inbreng en afslagen ook al lijken die niets met het voorgaande spel te maken te hebben. Als ze samen in een flow zitten, dan kan het allemaal.

Wij als volwassenen zijn dit afstemmen, dit bewegen in een flow – alleen of met elkaar – vaak ergens kwijtgeraakt. Wij zeggen vaak ‘ja, maar…’ als iemand een ander idee heeft dan wij zelf. Wij willen graag dat het op onze eigen manier gaat. Wij begrijpen niet altijd direct wat de ander bedoeld of waarom hij of zij een bepaald voorstel doet.

In plaats van ruimte te maken voor de ander en zijn idee en het in te passen in het geheel of er op z’n minst open naar te kijken, gaan wij in de verdediging. Wij vinden er meteen iets van. En daardoor voelt de ander zich aangevallen, niet gezien en niet gewaardeerd. Onder onze eigen reactie gaat vaak ook een gevoel schuil van niet gezien zijn. ‘O, zie je wel, hij vindt míjn idee dus niet goed’.

Het op deze manier met elkaar omgaan, kost ontzettend veel energie. Vooral omdat we voortdurend op onze hoede zijn en meer bezig zijn met ‘winnen’ en elkaar voorbij streven, dan met samen tot een oplossing komen. Het holt je uit en je wordt er op den duur doodongelukkig van.

Daarom wil ik je uitnodigen om meer te gaan spelen. Laat de creatieve energie bruisen en laat je erop mee voeren. Verzin oplossingen pas op het moment dat je een probleem hebt, denk buiten de gebaande paden, gebruik spullen waar ze niet voor bedacht zijn. Je wordt er ontzettend vrolijk van en ondertussen kun je bergen verzetten. Voor inspiratie ga je gewoon eens een uurtje naar spelende kinderen zitten kijken.

Als je bij mij wilt komen spelen of wilt leren hoe je zelf weer meer kunt spelen, schrijf je dan in voor één van de cursussen of therapieën van Vitaalkunst. Met tekenen en schilderen maak je weer contact met die creatieve en speelse energie. Kijk op http://www.vitaalkunst.nl voor meer informatie.

Advertenties


Een reactie plaatsen

5 Tips die je rust en ruimte brengen

Eerst nog even de was opvouwen, mijn e-mail bekijken, en oh ja, de afwas staat er ook nog en de planten moeten nog water hebben, en… en…en… Ken je dat? Dat je eigenlijk van plan was om eens lekker te ontspannen, een boek te gaan lezen of te gaan tekenen, maar het komt er gewoon niet van, omdat er allerlei dingen zijn die eerst nog ‘moeten’.

We zijn zo gewend om alsmaar met dingen buiten onszelf bezig te zijn, dat het opzoeken van rust en aandacht voor onszelf bijna niet meer lukt in de dagelijkse drukte. Dat is heel erg jammer, want even pauze nemen, iets ontspannends doen is van cruciaal belang voor je gezondheid. Alsmaar doorgaan en bezig zijn leidt op den duur tot overspanning, chronische stress en kan allerlei aandoeningen veroorzaken.

Het meest ideaal is het als je in een soort flow kunt leven. Dan gaat alles heel gemakkelijk en vanzelf en kost het geen enkele moeite. Inspanning en ontspanning wisselen elkaar dan op een natuurlijke manier af. Uiteraard noem ik dit niet voor niets ideaal, want 100% haalbaar is dat denk ik niet. Wel kun je proberen om er steeds dichter bij in de buurt te komen. Maar hoe doe je dat dan?

Wij mensen zijn gezegend met een geweldige mentale kracht en die kan zo sterk zijn dat je voortdurend over allerlei grenzen heen gaat. Ik heb er zelf ook één (een hele sterke). Gelukkig ben ik me er steeds meer van bewust dat die kracht er is en dat er een uitputtende en afbrekende werking vanuit gaat als ik er zelf geen sturing aan geef.

Vaak gebruiken we deze kracht om voor onszelf goed te praten dat we dingen doen die ons in wezen te veel energie kosten en daardoor uitputten; bijvoorbeeld:
• “Er moet een deadline gehaald worden.”
• “Als ík het niet doe, dan gebeurt het niet.”
• “Als ik deze vijf of tien dingen eerst doe, dan komt er ruimte en rust.”
• “Het is nu erg druk, maar als deze periode afgelopen is, dan heb ik weer meer vrijheid.”
Als je dan vervolgens gaat kijken of er na het halen van de deadline of het doen van de vijf klussen werkelijk meer ruimte en rust komt, dan is dat maar zelden het geval. De drukte en de stress gaan gewoon door, omdat er weer een nieuwe deadline en weer nieuwe klussen zijn.

Wachten tot het beter wordt is dus geen oplossing. En geloof me, ik heb al deze zogenaamde redenen ook vaak voor mezelf gebruikt, voordat ik ontdekte dat het eigenlijk smoezen zijn.

Wat er werkelijk nodig is, is het inzetten van je mentale kracht om juist die dingen te doen, die je rust en ruimte brengen. Ik geef je een aantal tips die mij hierbij helpen.

  1. Maak een afspraak met jezelf om bijvoorbeeld eens per week een ochtend of een avond niets te plannen en ontspannende dingen te doen waar je op dat moment zin in hebt.
  2. Als je denkt ‘ik zou eigenlijk iedere dag of week… willen doen’. Stel dat dan niet uit tot een moment dat je denkt dat je agenda rustiger wordt, maar doe het nu. Maak die wandeling iedere dag of pak je tekenpapier en ga om de dag een schets maken van die mooie plant.
  3. Begin met iets kleins om meer rust in je dag te brengen. Bijvoorbeeld door vanaf nu iedere dag om 10.00 uur een kwartier pauze te nemen en echt even weg te stappen van je bezigheden.
  4. Als je graag wilt tekenen, schrijven of iets anders creatiefs wilt gaan doen, is het fijn om een eigen plek in je huis te hebben, waar je spullen kunt laten liggen. Maak die plek. Het kan een klein bureautje in de woonkamer zijn of een kamer elders in je huis die je nu voor iets anders gebruikt. Wees creatief en denk niet dat je je hele huis ervoor hoeft te verbouwen.
  5. Bij veel klusjes kun je jezelf de vraag stellen ‘Moet ik dit per se nu doen of kan ik het ook later vandaag of deze week doen?’ Het opsparen van een aantal kleine klusjes en die dan achter elkaar afwerken kost je vaak minder tijd en minder energie.

Tenslotte nog dit: veel mensen zijn ook een beetje bang voor rust en stilte. Ze worden er onrustig van en gaan dan maar weer iets doen om die onrust kwijt te raken. Daardoor kom je weer in de spiraal van steeds meer en steeds drukker terecht.
Juist op het moment, dat je die onrust voelt, heb je je mentale kracht nodig om door te onrust heen te gaan naar de werkelijke ontspanning. Laat de onrust maar toe en ervaar wat het met je doet. Pas als je daar met aandacht bij bent, kun je echt tot rust komen en een evenwicht tussen inspanning en ontspanning vinden.

Ik ben benieuwd wat jij doet om meer rust of ontspanning in je dag in te bouwen. Deel je het op mijn weblog?


Een reactie plaatsen

Hoe maak je belangrijke keuzes?

Wat wil je op je brood, pindakaas of hagelslag? Een van de gemakkelijker keuzes die we zoal kunnen maken in het leven. En wat maken we veel keuzes. Het begint al bij het opstaan ’s morgens: ga ik eerst aankleden of eerst ontbijten? Wat trek ik aan vandaag? Wat smeer ik op mijn boterham? Koffie of thee? En dan ben je nog maar een kwartiertje wakker.

Als je er eens bij stilstaat, dan is het ongelofelijk wat voor een berg informatie we op één dag verwerken, om gewoon door de dag heen te manoeuvreren en al die keuzes te maken. Van die gedachte alleen al kun je een overwerkt gevoel krijgen. En dan gaat het alleen nog maar over de dagelijkse dingetjes en de wat meer routinematige taken, die we doen. Veel van dit soort keuzes maken, gaat vrij gemakkelijk en daar denk je niet zo over na. Als je tenminste goed in je vel zit.

En hoe zit het dan als je grotere of belangrijker keuzes wilt maken? Ook daar komt een heleboel informatie en meestal ook een flinke brok emotie bij kijken. Hoe krijg je dat allemaal op een rijtje, zodat je de keuze maakt die voor jou goed is? Zodat je je baan opzegt of juist niet, gaat verhuizen of niet, bij deze partner blijft of niet, kortom je hart gaat volgen.

Dit soort keuzes maken vraagt tijd, aandacht en heel goed luisteren naar jezelf. Ik ga je laten zien hoe dit proces zich bij mij voltrekt. Ik verwacht dat je wel stappen zult herkennen en ik hoop dat het je helpt als jij voor zo’n keuze staat.

In mijn leven heb ik al een aantal grote keuzes gemaakt, waarbij ik nu achteraf kan zien hoe dat proces is gegaan. Eén daarvan was het opzeggen van mijn goede baan in de ICT. Er was op het moment dat ik werd aangenomen weinig werk op mijn afdeling met als gevolg dat ik niet echt lekker kon starten. De mensen om mij heen gaven aan dat het op den duur wel weer zou aantrekken en beter zou worden. Dit was in september.

Op dat moment had ik er al niet zo’n goed gevoel bij. De vraag drong zich op hoe lang de situatie van rijden naar Utrecht en daar niets te doen hebben, zou gaan duren. Ik besloot (met mijn hoofd) dat ik maar geduld moest hebben. Achteraf gezien is dit eerste onprettige gevoel en de rationele keuze om te wachten, een teken dat er iets niet klopt.

Wees dus wakker als je zo’n soort unheimisch gevoel bij een bepaalde situatie krijgt. Het kan zich vanzelf weer oplossen, maar het is wel een signaal om op te letten.

In diezelfde periode kreeg ik van een vriendin informatie over een heroriëntatiecursus, toen ik haar vertelde dat ik het niet zo naar mijn zin had in mijn nieuwe baan. Dit heb ik eerst terzijde geschoven met de gedachte dat het wel beter zou worden op het werk. Weer een keuze vanuit mijn hoofd.

Ik bleef mezelf voorhouden dat het wel beter zou gaan, probeerde er iets van te maken als ik op het werk was, maar het bleef knagen. Ik kreeg steeds minder zin om iedere dag naar het werk te gaan.

Toen heb ik geprobeerd om andere oplossingen te zoeken. Ik ben één dag minder gaan werken, zodat ik meer tijd had voor leuke dingen voor mezelf. En dan hoefde ik geen 5, maar 4 dagen naar een baan, die ik niet echt leuk vond.

Ergens wist ik al dat ik dit niet vol kon houden. En langzamerhand ging ik me verder informeren over onder andere de heroriëntatiecursus en te kijken hoe ik er financieel voor stond. Eigenlijk ging ik scenario’s onderzoeken, die niet zo voor de hand lagen.

Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt, gekozen voor wat mijn gevoel me ingaf en mijn baan opgezegd. Wat een vrij, bevrijd gevoel gaf dat, toen ik mijn ontslagbrief had ingediend. En de reacties in mijn omgeving waren ook heel positief. Veel mensen vonden het dapper dat ik zomaar mijn baan opzei en ik heb diverse malen gehoord ‘ik wou dat ik dat kon.’

En als ik destijds die keuze niet gemaakt had, dan had ik dit stukje niet geschreven en was ik geen kunstzinnig therapeut geweest. Want dat zijn de prachtige gevolgen van de keuze die ik 11 jaar geleden maakte en dat voelt nog steeds geweldig goed.

Nog even samenvatten: de fasen die ik beschreef bij het kiezen vanuit mijn gevoel:

  1. Een gevoel krijgen dat er iets niet klopt, dat het niet lekker gaat, dat het niet stroomt op een bepaald gebied in je leven.
  2. Het verzamelen van informatie (bewust of onbewust) en het zoeken naar mogelijkheden die iets kunnen bijdragen, oplossen of veranderen aan de situatie.
  3. Ergens diep van binnen al weten wat de juiste stap is, maar hem nog niet durven zetten.
  4. De knoop doorhakken.
  5. Het praktisch uitvoeren van de keuze.

Heb jij ook een keuze te maken, die een flinke wending aan je leven zal geven? Weet je nog niet welke keuze je wilt maken? Of heb je gewoon een zetje of wat hulp nodig om tot een keuze te komen? Doe dan vanaf september mee met mijn online programma ‘Een Nieuwe Impuls’. Vanaf 1 juli lees je er meer over op de website en in het eZine VitaliteitsTips.


Een reactie plaatsen

Wat gebeurt er in de stilte?

Stilte. Waar vind je dat nog in ons kleine landje? In een land met minder mensen per vierkante kilometer, zoals bijvoorbeeld Zweden, is stilte, of misschien moet ik wel zeggen de afwezigheid van mensengeluiden, vanzelfsprekender dan hier.

Helemaal stil is het bijna nergens. En dat is in mijn beleving ook niet waar het om gaat. Het gaat er niet om dat er helemaal geen geluid meer is. Ook in de natuur, zonder mensengeluiden, is het niet snel helemaal stil. Denk maar aan al die kwetterende vogels, het ruisen van de wind of het kabbelen van een beekje. Maar het is wel rustig in de natuur; als het weer tenminste kalm is.

Zoals ik al schreef ben ik 4 dagen in een klooster in Berkel-Enschot geweest, omdat ik wilde ervaren hoe het is om langere tijd in de stilte te zijn en niet te praten. Deze dagen werden op de website van het klooster aangekondigd als een stilteweek. Wat mij vooral trok aan deze stilteweek was dat er geen programma van activiteiten aan vast zat. Er was een ritme van gebedsdiensten in het klooster (niet verplicht om te volgen) en maaltijden in stilte met de kleine groep gasten en verder kon ik helemaal mijn eigen gang gaan.

Wat gebeurt er dan als je niet meer praat met andere mensen en daar wel af en toe mee aan tafel zit? Bij de eerste maaltijd vielen mij andere dingen op dan gewoonlijk bij een maaltijd, waarbij je op zo’n moment wat nader met elkaar zou kennismaken. Bijvoorbeeld dat een van de gasten heel snel was met eten. Ik was een van de langzamere eters en dacht ‘moet ik nu haast maken?’ Dat heb ik niet gedaan.

Oogcontact wordt heel belangrijk. Mensen kunnen denk ik niet helemaal zonder communicatie bij elkaar in de buurt zijn, dus ga je elkaar aankijken om iets duidelijk te maken of om elkaar te begroeten of een blik van verstandhouding uit te wisselen. Deze contactmomenten zijn veel intenser dan wanneer er gesproken woorden bij komen.

Ik had ineens heel veel tijd voor mezelf. Thuis is mijn tijd voor een groot deel gelabeld als ‘werktijd’, ‘huishouden’, ‘afspraak x, y, z’, enzovoorts. Nu had ik alleen een schrift en een paar boeken bij me en verder niets. De eerste anderhalve dag was het in mijn hoofd verschrikkelijk druk. De gedachten en ideeën tuimelden over elkaar heen. Ik heb in die eerste dagen veel geschreven en dat werkte heel goed om mijn hoofd langzaam leeg te maken. Toen die drukte weggeëbd was, kwam ik pas echt in de rust.

In die rust komen andere, essentiëlere vragen en onderwerpen tevoorschijn. Ik kon daar nu echt met aandacht naar kijken en luisteren, omdat er van buitenaf geen beroep op me werd gedaan. En ik had vanuit mezelf ook geen afleidingsmanoeuvres meer (‘eerst nog even…’). Dat voelde heel erg goed.

Mijn lijf liet merken dat het graag wil bewegen. Na ruim een dag van veel zitten, schrijven, nadenken en niets doen, voelde ik dat mijn lijf graag wil bewegen. Alleen maar stil zitten en zo rust en stilte proberen te vinden, werkte niet. Gelukkig was het mooi weer en was er een mooi wandelgebied achter het klooster. Daar ben ik iedere ochtend een uur gaan lopen. Heerlijk.

Helemaal stil was het niet in en om het klooster. Er werd wel heel weinig tot niet gepraat, maar mensen maken nu eenmaal geluiden als ze door een gang lopen, spullen pakken, afwassen of aan het eten zijn. Er was een snelweg dichtbij, dus ook in de tuin was het niet stil. En toch daar was de sfeer wel rustig doordat de tuin heel rustgevend was ingericht.

Al met al waren het heerlijke dagen en ik kan het je zeker aanbevelen. Ik wil het zelf heel graag vaker doen, maar dan wel wat langer dan 4 dagen en liever ook een plek met wat minder verkeersgeluiden.

Concluderend kan ik zeggen dat het belangrijkste van stilte voor mij niet de afwezigheid van geluid is, maar een rustige omgeving, waar een minimaal beroep op je wordt gedaan. Door zo’n omgeving krijg je de gelegenheid om dieper in jezelf te zakken en te luisteren naar wat er van binnen in je leeft

Ik besef dat dat ook de sfeer is, die ik in mijn praktijk probeer te creëren. Door de sfeer, die ik creëer, krijg jij als cursist of cliënt de gelegenheid om naar jouw eigen innerlijk te luisteren en stapje voor stapje daar je eigen rustige plekje te vinden of antwoorden op jouw diepere vragen. En soms moet je dan eerst door een flinke storm heen.


Wat is jouw passie en wat doe je ermee? (6/7)

lentebloem2013Wat is een passie eigenlijk? Als ik het heb over jouw of mijn passie, dan bedoel ik iets dat je het allerliefste doet en waar je enthousiast en blij van wordt als je ermee bezig bent of als je er over vertelt. Je krijgt er een warm gevoel van en je ogen gaan ervan glimmen. Anderen die jou horen vertellen over je passie krijgen ook zin om dat te gaan doen of op z’n minst te kijken of het iets voor ze is. Voor de ene is zeilen een passie , voor de ander tekenen en schilderen, een derde tuiniert het liefst van alles, een vierde loopt warm voor duurzame energieopwekking en weer een ander wordt blij van het onderzoeken van schimmels. Er zijn talloze voorbeelden.

Iedereen heeft een passie, daar ben ik van overtuigd.  Maar niet iedereen doet iets met die passie en ook niet iedereen weet van zichzelf wat zijn of haar passie is. En dat is bijzonder jammer. Niet alleen voor de persoon zelf, maar ook voor zijn of haar omgeving. Want als jij blij bent en dingen doet waar je gelukkig van wordt, dan straalt dat ook uit naar de mensen om je heen.

Als je niet weet wat jouw passie is, dan kun je dat wel gaan onderzoeken. Een goede plek om te beginnen is in je eigen geschiedenis. Wat voor dingen deed je als kind graag? Waar liep je warm voor in je puberteit? Bij welke activiteit vergeet je alles om je heen en ga je er helemaal in op? Dit zijn aanwijzingen waarmee je kunt zoeken naar jouw passie. Uiteraard vergt het wel wat meer dan alleen deze vragen beantwoorden, maar dat voert te ver voor dit artikel.

En als je wel weet wat je passie is, maar je doet er nu niets of weinig mee? Daar zou ik persoonlijk meteen verandering in willen aanbrengen. Want niets doen met datgene wat je het allerliefste doet, is het negeren van jezelf en je eigen wensen en dromen. Ik ben ervan overtuigd dat dat je op den duur gaat opbreken en dat je er zelfs ziek van kunt worden.

Ja maar… hoor ik je al denken. En dan heb je allerlei zogenaamd plausibele redenen waarom het niet kan of waarom je er geen tijd voor hebt of te moe bent of dat andere dingen toch echt voorgaan. Onzin!

Niets is zo belangrijk als het doen van de dingen die jij leuk vindt, waar jij warm voor loopt. Want daar wordt je blij en gelukkig en gezond en vitaal van. Dus geen smoesje meer.

Het enige dat je nodig hebt is wat creativiteit en flexibiliteit om te kijken hoe en wanneer je met jouw passie bezig kunt zijn. Voor een activiteit als zeilen, om dat voorbeeld nog maar een keer te gebruiken, heb je per keer wat meer tijd nodig. Plan dan bijvoorbeeld voor het komende half jaar of jaar iedere maand of 6 weken een zeildag in je agenda en hou je daaraan. Wil je thuis tekenen of schilderen? Creëer dan een plekje waar je je spullen kunt laten liggen en spreek ook een vast tijdstip per week met jezelf af.

Het gaat erom dat je eraan begint en er ruimte voor creëert. Pas dan voel je wat het met je doet en kan de tijd en aandacht die je besteed aan je passie gaan groeien. Het steeds maar voor je uitschuiven, werkt averechts. Het frustreert enorm, omdat je er niet mee bezig bent of ‘geen tijd voor hebt’ en je mist het plezier van de activiteit zelf. Dat is dubbel negatief.

Mijn werk als kunstzinnig therapeut en het volksdansen zijn mijn passies. Volksdansen doe ik al sinds mijn 10e jaar en dat wil ik nooit meer kwijt. Ik dans iedere week en dat is heerlijk. De muziek en de culturele rijkdom in de dansen zijn prachtig, en het is geweldig om dit met 40 anderen iedere week te delen.

Toen ik mijn praktijk voor kunstzinnige therapie startte begon ik naast een baan in loondienst met 2 middagen per week. Meer tijd kon ik op dat moment niet vrij maken. Al snel merkte ik dat ik dat veel te weinig vond en dat ik me werkelijk kunstzinnig therapeut voel. Het is geen baan, iets dat ik alleen maar doe, maar ik ben het. Op dat moment heb ik mijn baan in loondienst opgezegd. Nu ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik van mijn passie mijn werk heb kunnen maken, maar dat is wel stapje voor stapje gegaan. Ik ben gewoon begonnen en bouw nog steeds verder.

Wat is jouw passie en hoe maak jij er ruimte voor of hoe ga jij je eerste stap zetten om ermee bezig te zijn? Deel je ervaring of je plan op mijn website. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.


1 reactie

Een nieuw fundament leggen (2/7)

Dit is het tweede deel van de serie van 7 artikelen over het creëren van een creatief en energiek leven zonder stress.

In het vorige artikel heb ik geschreven over de eerste stap in dit proces, het stilstaan bij jezelf. Het resultaat van die eerste stap is dat je wakker wordt voor de noodzaak tot verandering, al of niet gedwongen door je lijf. En het tweede belangrijke resultaat is dat je in kaart hebt gebracht hoe je situatie nu is en hebt besloten welk pad je wilt gaan bewandelen naar minder stress en meer energie.

In de volgende fase ga je werken aan het leggen van een stevig fundament, een vruchtbare bodem onder je energievoorziening. Dit aspect is van cruciaal belang in het hele proces. Je kunt deze fase vergelijken met het bewerken van de aarde voordat je gaat zaaien. Alleen in een vruchtbare, luchtige bodem kunnen nieuwe planten zich goed ontwikkelen en kan er iets nieuws ontstaan.

Het fundament bestaat uit een fit lichaam en een mentale instelling die ervoor zorgt dat je met de stroom meebeweegt en je daardoor veel ontspanning brengt.

Onze gezondheid is de basis van ons bestaan, wordt vaak gezegd. En dat is ontzettend waar. Het lijkt misschien een open deur, maar als je zoals ik hebt ervaren hoe het is om niet fit te zijn, dan weet je dat dit zo is. Het is eigenlijk verbazingwekkend dat er zoveel mensen zijn, die hun gezondheid gewoon laten versloffen en daardoor ziek worden. Ons lichaam is het huis waar we in wonen op deze aarde en ik vind dat het je plicht is om daar goed voor te zorgen.

Gezond eten, voldoende bewegen en die dingen doen, die goed voelen voor jouw lijf, zijn wat mij betreft hele vanzelfsprekende dingen. Win bijvoorbeeld advies in bij een natuurvoedingskundige als je zelf niet zo goed weet of je wel gezond eet. Of ga fietsen naar je werk of naar het station en naar de school van de kinderen, zodat je beweging in je dagelijkse dingen inbouwt. Dan kost het ook geen moeite om het vol te houden. Uiteindelijk ben jij zelf verantwoordelijk voor je lijf en wat je daarmee doet.

En als je dan toch ziek wordt, uitgeblust of opgebrand raakt, dan is je lijf het eerste waar je naar moet kijken. Wat kun je zelf doen om te zorgen dat het weer beter gaat met je lichaam? Natuurlijk hangt het van jouw situatie af of het realistisch is om te verwachten dat je je oude energieniveau weer terug kunt krijgen. Bij sommige ziektes kan dat nu eenmaal niet. Maar ik ben ervan overtuigd, dat er vaak wel mogelijkheden zijn om verbeteringen aan te brengen. Dat je je energie een stukje op kunt krikken of extra positiviteit in je leven te brengen door dingen te doen waar je blij van wordt. Ook dat geeft energie. Als je dat niet alleen kunt, zoek dan hulp.

We zijn allemaal mensen met een lichaam en een geest en dat betekent dat je er met alleen aandacht voor je lichaam niet komt. Je mentale gezondheid is minstens zo belangrijk. Met je denken of je geest, of hoe je het ook noemt, kun je ontzettend veel sturen, regelen en bepalen. Zoveel zelfs, dat je de signalen van je lichaam, zoals vermoeidheid of spanning in je schouders, kunt negeren. Voor een keer is dat niet erg, maar als je dat langere tijd achter elkaar doet, dan kun je bijvoorbeeld burn-out raken.

Om goed naar je lichaam te kunnen luisteren, heb je aandacht en ontspanning nodig. Als je eenmaal op een voortrazende trein van ‘druk, druk, druk’ zit, is het niet zo gemakkelijk remmen en is er veel te veel mentaal lawaai om te kunnen luisteren. Maar als je dan ’s avonds in stilte op de bank zit, dan zijn de boodschappen van je lichaam veel beter te horen. En dan is het zaak om daarnaar te handelen.

Aandacht voor dat wat er nu is en ontspanning kun je oefenen. Dat kan op allerlei manieren. Zoek naar een manier die bij jou past: kunstzinnige oefeningen, yoga, meditatie, mindfullness, enzovoorts. Als je in staat bent om meer aandacht en ontspanning in je leven in te bouwen, dan kom je langzamerhand in een situatie waarin je meer met de stroom meebeweegt. Dan wordt het handelen naar signalen van je lichaam heel logisch en wil je ook goed voor jezelf zorgen, omdat je voelt dat dat goed is.

Alleen met voldoende go-with-the-flow kun je een leven zonder stress opbouwen. Stel je maar eens voor hoe het is om met een kano een riviertje af te varen, waarbij je met de stroom meegaat. Af en toe een beetje bijsturen, meer is niet nodig. Hoe heerlijk ontspannen gaat dat? En stel je daarna voor hoe het is om tegen de stroom in te moeten varen naar je bestemming, terwijl je weet dat er achter je een waterval is. Wat geeft jou de meeste spanning en stress?


3 reacties

Stilstaan bij jezelf (1/7)

Zoals beloofd begin ik vandaag met een serie artikelen, die wat dieper ingaan op de 7 stappen naar een creatief en energiek leven zonder stress.

Eerst wil ik je wat uitgebreider beschrijven wat ik versta onder een creatief en energiek leven zonder stress. Als ik het heb over energiek, dan betekent dat dat je de dingen die je graag wilt doen, ook kunt doen. Dat je er voldoende energie voor hebt, dat je er energie van krijgt en dat je daarna niet dagen of uren gevloerd op de bank ligt. De hoeveelheid activiteiten die voor jou bij een energiek leven hoort, kan voor een ander te veel of te weinig zijn. Energiek heeft dus een hele persoonlijke invulling.

Een creatief leven betekent dat je in staat bent om je eigen bron van ideeën, mogelijkheden en vernieuwing aan te spreken. Dat je niet alles maar blijft doen zoals je het altijd al hebt gedaan, ook als dat niet meer goed voelt. Dat je in staat bent om oplossingen te creëren voor hobbels en problemen, die je op je weg tegenkomt. En uiteraard ook dat je iets kunstzinnigs in je leven hebt ingebouwd, want juist daarmee is die bron binnen handbereik. Dat kan zijn tekenen en schilderen, maar ook musiceren, hout bewerken, borduren, tuinieren, enzovoorts.

En met een leven zonder stress bedoel ik een leven zonder chronische stress of spanning. Een beetje gezonde spanning als je iets gaat doen wat nieuw of een beetje eng is, dat is prima. Dan ben je alert en wakker. Als de stress zich maar niet gaat opstapelen of vastzetten in je lijf, want dat kan op den duur tot problemen en ziekte leiden.

De eerste fase op weg naar zo’n leven is begint met een stap van wakker worden. Wakker worden voor de situatie waar je nu in zit en je realiseren dat het zo niet meer gaat of dat je het anders wilt. Deze stap kan heel rauw op je dak vallen als bijvoorbeeld je lijf op een gegeven moment protesteert en ‘stop’ zegt. Dan kun je niet anders dan stoppen en stilstaan. Maar het kan ook een meer mentaal proces zijn, waarbij je zelf denkt ‘ik voel me niet meer happy of te moe of te gespannen en daar wil ik iets aan doen’.

Als je het besluit hebt genomen dat je met jezelf aan de slag wilt, dan begint een proces van zoeken. Een bezoek aan de huisarts is aan te raden, omdat je dan eerst fysieke oorzaken, zoals een onderliggende ziekte kunt uitsluiten of juist een diagnose krijgt, zodat je daar mee aan de slag kunt.

Na het wakker worden komt het uitademen. Je bent – indien nodig – bij de huisarts geweest, hebt nu misschien een beeld van wat er aan de hand is en je hebt besloten dat je met jezelf aan de slag wilt. Prima. Dan is het goed om dit eerst eens te laten bezinken en je besluit te accepteren. Zeker als je uit een over-gestreste situatie komt, dan is het goed om die stress eerst uit je lijf te krijgen, voordat je een volgende stap zet. En als je oververmoeid bent, dan heb je eerst wat voeding en vertroeteling nodig, van waaruit je weer kunt gaan opbouwen.

Nu de trein even stilstaat en je beseft dat je iets wilt gaan veranderen aan jezelf of aan je leven, is het tijd om de huidige situatie in kaart te brengen. Neem daar de tijd voor, zodat je een zo volledig mogelijk beeld kunt krijgen. Er zijn allerlei manieren om dit te doen: schrijf, teken, praat, wandel, vraag hulp aan vrienden of zoek een therapeut, maar doe iets dat voor jou goed voelt en waarmee je je huidige situatie zo goed mogelijk in beeld brengt. Pas als je weet waar je nu staat, kun je ook een richting bepalen waarin je verandering wilt en bepalen wat je daarvoor nodig hebt.

Zo nu en dan even stilstaan bij jezelf en de dingen die je doet, is niet alleen ten tijde van een crisis of ziekte nodig. Het is ook heel verstandig om dit te doen als alles lekker loopt en vanzelf lijkt te gaan. Het leven bestaat uit verandering en daardoor sluipen er altijd wel dingen in, die je eerst niet zo in de gaten hebt, maar die je toch liever niet zo hebt als je ze in de gaten krijgt. Dit soort ongewenste dingen zie je eerder als je even een pauze inlast en met een helicopterview naar jezelf kijkt. En dan kun je ze aanpassen of ombuigen, voordat je er echt last van krijgt.