Vitaalkunst

Tips en informatie voor een creatief en energiek leven zonder stress


Een reactie plaatsen

Zullen we samen spelen?

Wat gebeurt er toch met het spelen dat we van nature in ons hebben? Hoe ouder we worden hoe meer het lijkt te verdwijnen of op zijn minst wordt het minder zichtbaar. Zonde eigenlijk, want spelen is een ongelofelijk creatief proces, waarmee we allerlei probleempjes en obstakels als vanzelf oplossen.

Vanmiddag zat ik buiten naar mijn dochter van zes jaar te kijken. Ze schopte een kleine bal richting een emmer, die op zijn kant lag. Achter de emmer stond een hekwerkje met vier aan elkaar verbonden delen. Het lukte lang niet altijd om de bal in de emmer te krijgen en ze begon zich af te vragen hoe dat beter zou kunnen lukken.

Eerst werd het hekwerkje er wat dichter achter gezet in een soort halve cirkel. Dat hielp niet echt. Toen kwam er een stoeltje uit de woonkamer naar buiten, dat voor de emmer werd gezet als een soort trechter. “Als ik daar onderdoor schop, dan komt de bal in de emmer”. Dat lukte al goed.

Maar het kon nog anders. Er kwamen nog twee grote stoelen voor de kleine te staan, zodat de trechter langer werd en deze werden aan de zijkanten weer gebarricadeerd met de hekjes, een doos en een op z’n kant gelegde tafel. Kortom, het werd een heel bouwwerk. Het werd steeds moeilijker om er onderdoor te schoppen en ook om de bal er weer uit te krijgen, maar dat was kennelijk niet relevant.

Uiteindelijk ging alles weer stuk voor stuk naar binnen en bleven alleen de emmer en de hekjes nog over. Daar heeft ze vervolgens nog een poosje expres langs en overheen geschopt.

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat als je spelenderwijs op weg gaat, je allerlei creatieve oplossingen verzint voor het probleempje dat je op dat moment tegenkomt. In wat ik net beschreef bijvoorbeeld het verplaatsen van het hek als eerste stap om de bal gemakkelijker in de emmer te krijgen. En als later blijkt dat de gecreëerde oplossing niet ideaal is of te ingewikkeld, dan breek je hem met hetzelfde gemak, ook spelenderwijs, weer af.

Zo houd je de vaart erin en de flow vast van datgene waar je mee bezig bent. En dan wordt je ook niet moe, want je glijdt als het ware van de ene stap in de andere.

Iets soortgelijks gebeurt als twee kinderen met elkaar spelen. Ook dan voegt het ene element zich vanzelfsprekend bij het andere. Is er ruimte voor alle mogelijke inbreng en afslagen ook al lijken die niets met het voorgaande spel te maken te hebben. Als ze samen in een flow zitten, dan kan het allemaal.

Wij als volwassenen zijn dit afstemmen, dit bewegen in een flow – alleen of met elkaar – vaak ergens kwijtgeraakt. Wij zeggen vaak ‘ja, maar…’ als iemand een ander idee heeft dan wij zelf. Wij willen graag dat het op onze eigen manier gaat. Wij begrijpen niet altijd direct wat de ander bedoeld of waarom hij of zij een bepaald voorstel doet.

In plaats van ruimte te maken voor de ander en zijn idee en het in te passen in het geheel of er op z’n minst open naar te kijken, gaan wij in de verdediging. Wij vinden er meteen iets van. En daardoor voelt de ander zich aangevallen, niet gezien en niet gewaardeerd. Onder onze eigen reactie gaat vaak ook een gevoel schuil van niet gezien zijn. ‘O, zie je wel, hij vindt míjn idee dus niet goed’.

Het op deze manier met elkaar omgaan, kost ontzettend veel energie. Vooral omdat we voortdurend op onze hoede zijn en meer bezig zijn met ‘winnen’ en elkaar voorbij streven, dan met samen tot een oplossing komen. Het holt je uit en je wordt er op den duur doodongelukkig van.

Daarom wil ik je uitnodigen om meer te gaan spelen. Laat de creatieve energie bruisen en laat je erop mee voeren. Verzin oplossingen pas op het moment dat je een probleem hebt, denk buiten de gebaande paden, gebruik spullen waar ze niet voor bedacht zijn. Je wordt er ontzettend vrolijk van en ondertussen kun je bergen verzetten. Voor inspiratie ga je gewoon eens een uurtje naar spelende kinderen zitten kijken.

Als je bij mij wilt komen spelen of wilt leren hoe je zelf weer meer kunt spelen, schrijf je dan in voor één van de cursussen of therapieën van Vitaalkunst. Met tekenen en schilderen maak je weer contact met die creatieve en speelse energie. Kijk op http://www.vitaalkunst.nl voor meer informatie.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Stippelen – mini emailcursus les 4

Op deze plaats kun je je ervaringen toevoegen het stippelen, dat in de mini e-mailcursus Creatief Ontspannen wordt beschreven.

Wil je ook meedoen aan deze minicursus, schrijf je dan in via mijn website www.elskehoen.nl. Je ontvangt dan na het bevestigen van je e-mailadres, direct de eerste les.


1 reactie

Greinen – mini emailcursus les 3

Op deze plaats kun je je ervaringen toevoegen met het greinen met blauw en groen, dat in de mini e-mailcursus Creatief Ontspannen wordt beschreven.

Wil je ook meedoen aan deze minicursus, schrijf je dan in via mijn website www.elskehoen.nl. Je ontvangt dan na het bevestigen van je e-mailadres, direct de eerste les.


2 reacties

Inkleuren – mini emailcursus les 2

Op deze plaats kun je je ervaringen toevoegen met het inkleuren van een mandala, die in de mini e-mailcursus Creatief Ontspannen wordt beschreven.

Wil je ook meedoen aan deze minicursus, schrijf je dan in via mijn website www.elskehoen.nl. Je ontvangt dan na het bevestigen van je e-mailadres, direct de eerste les.


1 reactie

Vormtekenen – mini emailcursus les 1

Op deze plaats kun je je ervaringen toevoegen met de vormtekenoefening, die in de mini e-mailcursus Creatief Ontspannen wordt beschreven.

Wil je ook meedoen aan deze minicursus, schrijf je dan in via mijn website www.elskehoen.nl. Je ontvangt dan na het bevestigen van je e-mailadres, direct de eerste les.


Tere kleuren ordenen gedachten

Het is een mooie zomerse dag. De zon schijnt, er waait een zacht briesje en ik heb een mooi plekje in de schaduw onder een boom. Er staat een tafeltje met daarop een tafelezel en een plank met een opgespannen vel aquarelpapier. Verder op de tafel een paar potjes verfoplossing in geel, rood en blauw, een zachte penseel, een pot water, een kliederdoek en een proefpapiertje.

Ik doop de penseel in de blauwe oplossing en test eerst op het proefpapier of de kleur de juiste sterkte heeft. Een zachtblauwe vlek verschijnt op het papier. Prima zo.
Dan breng ik mijn aandacht naar het grote witte vel papier, met in mijn linkerhand het potje verf en in mijn rechterhand de penseel.
Ik doop de penseel in de verf, strijk zacht langs de rand van het potje en maak een zacht golvende streek over het vel papier. Dit proces herhaalt zich een keer of 10: indopen, afstrijken en een streek op het papier. Dan is het vlak gevuld. Ik droog de rand van de plank, spoel de penseel uit en ga op mijn stoel zitten tegenover mijn schildering.

De wind speelt door mijn haren, een vogeltje vliegt langs en een paar bijen zoemen tussen de bloemen, die een eindje verderop staan. Zo zit ik een minuut of 10 te mijmeren en te kijken naar het papier dat droogt en waar schijnbaar nog geen kleur op zit. Als het papier droog is draai ik de plank een kwart slag en breng opnieuw een zacht golvend vlak aan op mijn schilderij.

Aan het eind van de middag heb ik diverse lagen geschilderd, heerlijk gemijmerd, ideeën opgedaan voor hele andere dingen waar ik ook mee bezig ben en ik kijk nog eens naar het papier.

Daarop tintelen zachte kleuren me tegemoet. Lichte en iets donkerder blauwe vlakken, stukjes zacht groen en ook hier en daar perzikachtig oranje. Het stelt nog niets voor, er is nog geen concrete voorstelling zichtbaar, maar dat hoeft ook nog niet. Dit was een eerste stap in een rustig en ontspannen proces. Dit kan ik niet versnellen of mijn wilskracht erop zetten. Het vraagt geduld en overgave om na enkele weken een zacht oranje-gele bloem in een lichtgroene omhulling op te zien doemen. En deze bloem dan de ruimte te geven om zichzelf te worden en hem niet vast te zetten met mijn wilskracht.

Het stukje hierboven beschrijft het meditatieve proces van het sluieren. Deze schildertechniek met aquarelverf is uitermate geschikt om geduld te oefenen, maar ook om rust te vinden en orde in de chaos te scheppen.
Als je behoefte hebt aan rust, ontspanning of het ordenen van je gedachten of gevoelens óf als je benieuwd bent naar het toverachtige proces van het sluieren, geef je dan nu op voor de cursus die ik vanaf 24 augustus geef.


Een reactie plaatsen

Een mooie droom, of niet

Het is lente. Het zonnetje schijnt, maar het voelt nog een beetje frisjes aan. Het is ochtend en heerlijk rustig op deze plek. Met een behaaglijke jas aan zit ze op een krukje aan de waterkant. Ze heeft een plank op schoot met een stuk papier erop en een stuk houtskool in haar handen.

Ze kijkt mijmerend over het water en ziet een paar zwanen statig rondzwemmen, alsof de hele sloot hun eigendom is.
Een stukje verderop zit een stel ooievaars op hun nest. Ze gooien hun kop achterover en klepperen dat het een lieve lust is. Een prachtig geluid, zo in de vroege ochtend.

Dan kijkt ze in de verte, knijpt ze haar ogen een beetje samen en beweegt haar hand heel spontaan over het papier. Al tastend en schetsend met grote bewegingen, kijkend over het landschap, ontstaat op het papier een weergave van datzelfde landschap. Het is niet exact, het is niet gedetailleerd, maar het is wel een prachtige impressie van dat wat ze ziet. Het is haar impressie.

Na een lekker warm kopje koffie zoekt ze een ander plekje en maakt nog een tekening. Nu van de zwanen, die zo mooi door het water glijden. Met een paar lijnen, eerst wat zoekend, daarna meer trefzeker, landen de zwanen op haar papier. De sloot voegt zich als vanzelf om de zwanen heen. Nog zo’n mooie eigen weergave van de plek waar ze nu is.
Helemaal voldaan en opgeladen gaat ze daarna naar huis.

Dit verhaaltje berust nog niet op waarheid, maar het kan jouw verhaaltje worden. Ga eens buiten tekenen in je eigen omgeving. Lekker buiten zijn en jouw impressie van het moois dat je tegenkomt op je papier laten verschijnen.

http://www.elskehoen.nl/cursus_buitentekenen.html