Vitaalkunst

Tips en informatie voor een creatief en energiek leven zonder stress


Dit blog is verplaatst

Vanaf vandaag, 28 augustus 2013, publiceer ik mijn blogartikelen op www.vitaalkunst.nl/vitaliteitstips.

Je kunt ze tweewekelijks in je mailbox ontvangen door je aan te melden voor de minicursus creatief ontspannen (zie aanmeldvak rechtsboven op www.vitaalkunst.nl).

Ik hoop dat je mijn artikelen blijft lezen.

Hartelijke groet,

Elske Hoen

Advertenties


Een reactie plaatsen

Zullen we samen spelen?

Wat gebeurt er toch met het spelen dat we van nature in ons hebben? Hoe ouder we worden hoe meer het lijkt te verdwijnen of op zijn minst wordt het minder zichtbaar. Zonde eigenlijk, want spelen is een ongelofelijk creatief proces, waarmee we allerlei probleempjes en obstakels als vanzelf oplossen.

Vanmiddag zat ik buiten naar mijn dochter van zes jaar te kijken. Ze schopte een kleine bal richting een emmer, die op zijn kant lag. Achter de emmer stond een hekwerkje met vier aan elkaar verbonden delen. Het lukte lang niet altijd om de bal in de emmer te krijgen en ze begon zich af te vragen hoe dat beter zou kunnen lukken.

Eerst werd het hekwerkje er wat dichter achter gezet in een soort halve cirkel. Dat hielp niet echt. Toen kwam er een stoeltje uit de woonkamer naar buiten, dat voor de emmer werd gezet als een soort trechter. “Als ik daar onderdoor schop, dan komt de bal in de emmer”. Dat lukte al goed.

Maar het kon nog anders. Er kwamen nog twee grote stoelen voor de kleine te staan, zodat de trechter langer werd en deze werden aan de zijkanten weer gebarricadeerd met de hekjes, een doos en een op z’n kant gelegde tafel. Kortom, het werd een heel bouwwerk. Het werd steeds moeilijker om er onderdoor te schoppen en ook om de bal er weer uit te krijgen, maar dat was kennelijk niet relevant.

Uiteindelijk ging alles weer stuk voor stuk naar binnen en bleven alleen de emmer en de hekjes nog over. Daar heeft ze vervolgens nog een poosje expres langs en overheen geschopt.

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat als je spelenderwijs op weg gaat, je allerlei creatieve oplossingen verzint voor het probleempje dat je op dat moment tegenkomt. In wat ik net beschreef bijvoorbeeld het verplaatsen van het hek als eerste stap om de bal gemakkelijker in de emmer te krijgen. En als later blijkt dat de gecreëerde oplossing niet ideaal is of te ingewikkeld, dan breek je hem met hetzelfde gemak, ook spelenderwijs, weer af.

Zo houd je de vaart erin en de flow vast van datgene waar je mee bezig bent. En dan wordt je ook niet moe, want je glijdt als het ware van de ene stap in de andere.

Iets soortgelijks gebeurt als twee kinderen met elkaar spelen. Ook dan voegt het ene element zich vanzelfsprekend bij het andere. Is er ruimte voor alle mogelijke inbreng en afslagen ook al lijken die niets met het voorgaande spel te maken te hebben. Als ze samen in een flow zitten, dan kan het allemaal.

Wij als volwassenen zijn dit afstemmen, dit bewegen in een flow – alleen of met elkaar – vaak ergens kwijtgeraakt. Wij zeggen vaak ‘ja, maar…’ als iemand een ander idee heeft dan wij zelf. Wij willen graag dat het op onze eigen manier gaat. Wij begrijpen niet altijd direct wat de ander bedoeld of waarom hij of zij een bepaald voorstel doet.

In plaats van ruimte te maken voor de ander en zijn idee en het in te passen in het geheel of er op z’n minst open naar te kijken, gaan wij in de verdediging. Wij vinden er meteen iets van. En daardoor voelt de ander zich aangevallen, niet gezien en niet gewaardeerd. Onder onze eigen reactie gaat vaak ook een gevoel schuil van niet gezien zijn. ‘O, zie je wel, hij vindt míjn idee dus niet goed’.

Het op deze manier met elkaar omgaan, kost ontzettend veel energie. Vooral omdat we voortdurend op onze hoede zijn en meer bezig zijn met ‘winnen’ en elkaar voorbij streven, dan met samen tot een oplossing komen. Het holt je uit en je wordt er op den duur doodongelukkig van.

Daarom wil ik je uitnodigen om meer te gaan spelen. Laat de creatieve energie bruisen en laat je erop mee voeren. Verzin oplossingen pas op het moment dat je een probleem hebt, denk buiten de gebaande paden, gebruik spullen waar ze niet voor bedacht zijn. Je wordt er ontzettend vrolijk van en ondertussen kun je bergen verzetten. Voor inspiratie ga je gewoon eens een uurtje naar spelende kinderen zitten kijken.

Als je bij mij wilt komen spelen of wilt leren hoe je zelf weer meer kunt spelen, schrijf je dan in voor één van de cursussen of therapieën van Vitaalkunst. Met tekenen en schilderen maak je weer contact met die creatieve en speelse energie. Kijk op http://www.vitaalkunst.nl voor meer informatie.


Een reactie plaatsen

5 Tips die je rust en ruimte brengen

Eerst nog even de was opvouwen, mijn e-mail bekijken, en oh ja, de afwas staat er ook nog en de planten moeten nog water hebben, en… en…en… Ken je dat? Dat je eigenlijk van plan was om eens lekker te ontspannen, een boek te gaan lezen of te gaan tekenen, maar het komt er gewoon niet van, omdat er allerlei dingen zijn die eerst nog ‘moeten’.

We zijn zo gewend om alsmaar met dingen buiten onszelf bezig te zijn, dat het opzoeken van rust en aandacht voor onszelf bijna niet meer lukt in de dagelijkse drukte. Dat is heel erg jammer, want even pauze nemen, iets ontspannends doen is van cruciaal belang voor je gezondheid. Alsmaar doorgaan en bezig zijn leidt op den duur tot overspanning, chronische stress en kan allerlei aandoeningen veroorzaken.

Het meest ideaal is het als je in een soort flow kunt leven. Dan gaat alles heel gemakkelijk en vanzelf en kost het geen enkele moeite. Inspanning en ontspanning wisselen elkaar dan op een natuurlijke manier af. Uiteraard noem ik dit niet voor niets ideaal, want 100% haalbaar is dat denk ik niet. Wel kun je proberen om er steeds dichter bij in de buurt te komen. Maar hoe doe je dat dan?

Wij mensen zijn gezegend met een geweldige mentale kracht en die kan zo sterk zijn dat je voortdurend over allerlei grenzen heen gaat. Ik heb er zelf ook één (een hele sterke). Gelukkig ben ik me er steeds meer van bewust dat die kracht er is en dat er een uitputtende en afbrekende werking vanuit gaat als ik er zelf geen sturing aan geef.

Vaak gebruiken we deze kracht om voor onszelf goed te praten dat we dingen doen die ons in wezen te veel energie kosten en daardoor uitputten; bijvoorbeeld:
• “Er moet een deadline gehaald worden.”
• “Als ík het niet doe, dan gebeurt het niet.”
• “Als ik deze vijf of tien dingen eerst doe, dan komt er ruimte en rust.”
• “Het is nu erg druk, maar als deze periode afgelopen is, dan heb ik weer meer vrijheid.”
Als je dan vervolgens gaat kijken of er na het halen van de deadline of het doen van de vijf klussen werkelijk meer ruimte en rust komt, dan is dat maar zelden het geval. De drukte en de stress gaan gewoon door, omdat er weer een nieuwe deadline en weer nieuwe klussen zijn.

Wachten tot het beter wordt is dus geen oplossing. En geloof me, ik heb al deze zogenaamde redenen ook vaak voor mezelf gebruikt, voordat ik ontdekte dat het eigenlijk smoezen zijn.

Wat er werkelijk nodig is, is het inzetten van je mentale kracht om juist die dingen te doen, die je rust en ruimte brengen. Ik geef je een aantal tips die mij hierbij helpen.

  1. Maak een afspraak met jezelf om bijvoorbeeld eens per week een ochtend of een avond niets te plannen en ontspannende dingen te doen waar je op dat moment zin in hebt.
  2. Als je denkt ‘ik zou eigenlijk iedere dag of week… willen doen’. Stel dat dan niet uit tot een moment dat je denkt dat je agenda rustiger wordt, maar doe het nu. Maak die wandeling iedere dag of pak je tekenpapier en ga om de dag een schets maken van die mooie plant.
  3. Begin met iets kleins om meer rust in je dag te brengen. Bijvoorbeeld door vanaf nu iedere dag om 10.00 uur een kwartier pauze te nemen en echt even weg te stappen van je bezigheden.
  4. Als je graag wilt tekenen, schrijven of iets anders creatiefs wilt gaan doen, is het fijn om een eigen plek in je huis te hebben, waar je spullen kunt laten liggen. Maak die plek. Het kan een klein bureautje in de woonkamer zijn of een kamer elders in je huis die je nu voor iets anders gebruikt. Wees creatief en denk niet dat je je hele huis ervoor hoeft te verbouwen.
  5. Bij veel klusjes kun je jezelf de vraag stellen ‘Moet ik dit per se nu doen of kan ik het ook later vandaag of deze week doen?’ Het opsparen van een aantal kleine klusjes en die dan achter elkaar afwerken kost je vaak minder tijd en minder energie.

Tenslotte nog dit: veel mensen zijn ook een beetje bang voor rust en stilte. Ze worden er onrustig van en gaan dan maar weer iets doen om die onrust kwijt te raken. Daardoor kom je weer in de spiraal van steeds meer en steeds drukker terecht.
Juist op het moment, dat je die onrust voelt, heb je je mentale kracht nodig om door te onrust heen te gaan naar de werkelijke ontspanning. Laat de onrust maar toe en ervaar wat het met je doet. Pas als je daar met aandacht bij bent, kun je echt tot rust komen en een evenwicht tussen inspanning en ontspanning vinden.

Ik ben benieuwd wat jij doet om meer rust of ontspanning in je dag in te bouwen. Deel je het op mijn weblog?


Een reactie plaatsen

Hoe maak je belangrijke keuzes?

Wat wil je op je brood, pindakaas of hagelslag? Een van de gemakkelijker keuzes die we zoal kunnen maken in het leven. En wat maken we veel keuzes. Het begint al bij het opstaan ’s morgens: ga ik eerst aankleden of eerst ontbijten? Wat trek ik aan vandaag? Wat smeer ik op mijn boterham? Koffie of thee? En dan ben je nog maar een kwartiertje wakker.

Als je er eens bij stilstaat, dan is het ongelofelijk wat voor een berg informatie we op één dag verwerken, om gewoon door de dag heen te manoeuvreren en al die keuzes te maken. Van die gedachte alleen al kun je een overwerkt gevoel krijgen. En dan gaat het alleen nog maar over de dagelijkse dingetjes en de wat meer routinematige taken, die we doen. Veel van dit soort keuzes maken, gaat vrij gemakkelijk en daar denk je niet zo over na. Als je tenminste goed in je vel zit.

En hoe zit het dan als je grotere of belangrijker keuzes wilt maken? Ook daar komt een heleboel informatie en meestal ook een flinke brok emotie bij kijken. Hoe krijg je dat allemaal op een rijtje, zodat je de keuze maakt die voor jou goed is? Zodat je je baan opzegt of juist niet, gaat verhuizen of niet, bij deze partner blijft of niet, kortom je hart gaat volgen.

Dit soort keuzes maken vraagt tijd, aandacht en heel goed luisteren naar jezelf. Ik ga je laten zien hoe dit proces zich bij mij voltrekt. Ik verwacht dat je wel stappen zult herkennen en ik hoop dat het je helpt als jij voor zo’n keuze staat.

In mijn leven heb ik al een aantal grote keuzes gemaakt, waarbij ik nu achteraf kan zien hoe dat proces is gegaan. Eén daarvan was het opzeggen van mijn goede baan in de ICT. Er was op het moment dat ik werd aangenomen weinig werk op mijn afdeling met als gevolg dat ik niet echt lekker kon starten. De mensen om mij heen gaven aan dat het op den duur wel weer zou aantrekken en beter zou worden. Dit was in september.

Op dat moment had ik er al niet zo’n goed gevoel bij. De vraag drong zich op hoe lang de situatie van rijden naar Utrecht en daar niets te doen hebben, zou gaan duren. Ik besloot (met mijn hoofd) dat ik maar geduld moest hebben. Achteraf gezien is dit eerste onprettige gevoel en de rationele keuze om te wachten, een teken dat er iets niet klopt.

Wees dus wakker als je zo’n soort unheimisch gevoel bij een bepaalde situatie krijgt. Het kan zich vanzelf weer oplossen, maar het is wel een signaal om op te letten.

In diezelfde periode kreeg ik van een vriendin informatie over een heroriëntatiecursus, toen ik haar vertelde dat ik het niet zo naar mijn zin had in mijn nieuwe baan. Dit heb ik eerst terzijde geschoven met de gedachte dat het wel beter zou worden op het werk. Weer een keuze vanuit mijn hoofd.

Ik bleef mezelf voorhouden dat het wel beter zou gaan, probeerde er iets van te maken als ik op het werk was, maar het bleef knagen. Ik kreeg steeds minder zin om iedere dag naar het werk te gaan.

Toen heb ik geprobeerd om andere oplossingen te zoeken. Ik ben één dag minder gaan werken, zodat ik meer tijd had voor leuke dingen voor mezelf. En dan hoefde ik geen 5, maar 4 dagen naar een baan, die ik niet echt leuk vond.

Ergens wist ik al dat ik dit niet vol kon houden. En langzamerhand ging ik me verder informeren over onder andere de heroriëntatiecursus en te kijken hoe ik er financieel voor stond. Eigenlijk ging ik scenario’s onderzoeken, die niet zo voor de hand lagen.

Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt, gekozen voor wat mijn gevoel me ingaf en mijn baan opgezegd. Wat een vrij, bevrijd gevoel gaf dat, toen ik mijn ontslagbrief had ingediend. En de reacties in mijn omgeving waren ook heel positief. Veel mensen vonden het dapper dat ik zomaar mijn baan opzei en ik heb diverse malen gehoord ‘ik wou dat ik dat kon.’

En als ik destijds die keuze niet gemaakt had, dan had ik dit stukje niet geschreven en was ik geen kunstzinnig therapeut geweest. Want dat zijn de prachtige gevolgen van de keuze die ik 11 jaar geleden maakte en dat voelt nog steeds geweldig goed.

Nog even samenvatten: de fasen die ik beschreef bij het kiezen vanuit mijn gevoel:

  1. Een gevoel krijgen dat er iets niet klopt, dat het niet lekker gaat, dat het niet stroomt op een bepaald gebied in je leven.
  2. Het verzamelen van informatie (bewust of onbewust) en het zoeken naar mogelijkheden die iets kunnen bijdragen, oplossen of veranderen aan de situatie.
  3. Ergens diep van binnen al weten wat de juiste stap is, maar hem nog niet durven zetten.
  4. De knoop doorhakken.
  5. Het praktisch uitvoeren van de keuze.

Heb jij ook een keuze te maken, die een flinke wending aan je leven zal geven? Weet je nog niet welke keuze je wilt maken? Of heb je gewoon een zetje of wat hulp nodig om tot een keuze te komen? Doe dan vanaf september mee met mijn online programma ‘Een Nieuwe Impuls’. Vanaf 1 juli lees je er meer over op de website en in het eZine VitaliteitsTips.


Wat is jouw droom?

In dit 7e en laatste deel over de stappen naar een creatief en energiek leven zonder stress, ga ik het met je hebben over de toekomst. Het mooie van het leven is dat er altijd een toekomst is. En dat je altijd een wending aan je leven kunt geven, waardoor die toekomst er anders uit gaat zien dan wanneer je niets doet. Zo’n gedachte biedt hoop en perspectief in mijn ogen.

Nee, je kunt de toekomst niet controleren en exact regelen of zorgen dat het precies zo gaat als jij wilt. Maar je kunt er wel een positieve wending of draai aan geven. Je kunt zelf een sleur doorbreken, het bijltje erbij neer gooien, een nieuw project starten, één dingetje anders doen dan gisteren of bewust een veranderproces aangaan, bijvoorbeeld met kunstzinnige therapie of een creatieve training.

Soms komen er ook als vanzelf dingen op je pad, die je kunnen helpen om een andere kant op te gaan. Wat er dan nodig is, is het wakker zijn voor de dingen die zich aandienen en die kansen te grijpen. Het zijn als het ware seintjes uit je omgeving, uit de kosmos of hoe je het ook noemt, die je iets te vertellen hebben. Het is zeker niet altijd gemakkelijk om die seintjes te horen of om er werkelijk naar te luisteren.

Zo komt bij mij de laatste weken steeds het seintje ‘Doe de dingen vanuit je hart’ langs. De boodschap is inmiddels wel aangekomen, omdat ik het steeds weer opnieuw tegenkom. Nu is het aan mij om daar ook mee aan de slag te gaan en naar die raad te luisteren. Het is ook niet voor het eerst, hoor, dat ik dit tegenkom. Het afgelopen jaar is het al een paar keer tegen me gezegd. En ik las vorige week een stukje dat ik 6 jaar geleden zelf heb opgeschreven en daar stond het ook al in!

Het kan dus wel een poosje duren voordat een seintje werkelijk aankomt en je de boodschap echt hoort.

En dan komt de stap van het toepassen van die raad. Dat is misschien wel de lastigste stap. Mijn eerste gedachte is vaak ‘Ja, maar…hoe moet dat dan? Wat moet ik doen?’ Ik wil altijd graag meteen in de actie, zodat ik dan het gevoel heb, dat ik er iets aan doe. Soms is dat ook nodig en op z’n plaats, maar soms is het belangrijker om juist even stil te staan en te luisteren.

Luisteren, waarnemen is een kwaliteit van het hart. Het hart neemt waar wat het bloed vanuit het lichaam aan boodschappen meebrengt en geeft het dan een nieuwe impuls. Dit vind ik een prachtig beeld. Het gebeurt in ons lichaam, onbewust, maar je kunt het zelf ook bewust toepassen. Luisteren naar de boodschappen die naar je toe komen uit je innerlijk en uit je omgeving en er dan een nieuwe impuls aan geven.

Een mooie oefening om eens te luisteren naar wat er innerlijk in je leeft, is het beschrijven van je droom, van je toekomstbeeld. In deze oefening ga je dromen, mijmeren over hoe jouw leven er over 5 à 10 jaar uit zou kunnen zien. Je beschrijft zo precies mogelijk één dag uit dat leven van het moment dat je opstaat tot het moment dat je gaat slapen.

Op deze manier schrijf je 3 scenario’s. Eén scenario dat ligt in de lijn van je leven van nu; één scenario dat daar een stukje verder vanaf ligt en één scenario dat er totaal anders uitziet, dat helemaal niet ligt in de lijn van je huidige leven, maar dat wel allerlei elementen bevat van dingen die je graag zou willen voor jezelf. Bewaar deze scenario’s en lees ze dan over een jaar of zes nog eens door. Je zult verrast zijn.

Een jaar of 10 geleden heb ik deze oefening zelf ook gedaan en 5 jaar later was één van die scenario’s grotendeels werkelijkheid geworden. Dat was een hele bijzondere ervaring.

Hoe ziet jouw droom eruit? En wat heb jij nodig om de eerste stap naar jouw droom te zetten?
Laat het me weten. Ik luister graag naar je en wie weet kan ik je helpen om die eerste stap daadwerkelijk te zetten.


Een reactie plaatsen

Wat gebeurt er in de stilte?

Stilte. Waar vind je dat nog in ons kleine landje? In een land met minder mensen per vierkante kilometer, zoals bijvoorbeeld Zweden, is stilte, of misschien moet ik wel zeggen de afwezigheid van mensengeluiden, vanzelfsprekender dan hier.

Helemaal stil is het bijna nergens. En dat is in mijn beleving ook niet waar het om gaat. Het gaat er niet om dat er helemaal geen geluid meer is. Ook in de natuur, zonder mensengeluiden, is het niet snel helemaal stil. Denk maar aan al die kwetterende vogels, het ruisen van de wind of het kabbelen van een beekje. Maar het is wel rustig in de natuur; als het weer tenminste kalm is.

Zoals ik al schreef ben ik 4 dagen in een klooster in Berkel-Enschot geweest, omdat ik wilde ervaren hoe het is om langere tijd in de stilte te zijn en niet te praten. Deze dagen werden op de website van het klooster aangekondigd als een stilteweek. Wat mij vooral trok aan deze stilteweek was dat er geen programma van activiteiten aan vast zat. Er was een ritme van gebedsdiensten in het klooster (niet verplicht om te volgen) en maaltijden in stilte met de kleine groep gasten en verder kon ik helemaal mijn eigen gang gaan.

Wat gebeurt er dan als je niet meer praat met andere mensen en daar wel af en toe mee aan tafel zit? Bij de eerste maaltijd vielen mij andere dingen op dan gewoonlijk bij een maaltijd, waarbij je op zo’n moment wat nader met elkaar zou kennismaken. Bijvoorbeeld dat een van de gasten heel snel was met eten. Ik was een van de langzamere eters en dacht ‘moet ik nu haast maken?’ Dat heb ik niet gedaan.

Oogcontact wordt heel belangrijk. Mensen kunnen denk ik niet helemaal zonder communicatie bij elkaar in de buurt zijn, dus ga je elkaar aankijken om iets duidelijk te maken of om elkaar te begroeten of een blik van verstandhouding uit te wisselen. Deze contactmomenten zijn veel intenser dan wanneer er gesproken woorden bij komen.

Ik had ineens heel veel tijd voor mezelf. Thuis is mijn tijd voor een groot deel gelabeld als ‘werktijd’, ‘huishouden’, ‘afspraak x, y, z’, enzovoorts. Nu had ik alleen een schrift en een paar boeken bij me en verder niets. De eerste anderhalve dag was het in mijn hoofd verschrikkelijk druk. De gedachten en ideeën tuimelden over elkaar heen. Ik heb in die eerste dagen veel geschreven en dat werkte heel goed om mijn hoofd langzaam leeg te maken. Toen die drukte weggeëbd was, kwam ik pas echt in de rust.

In die rust komen andere, essentiëlere vragen en onderwerpen tevoorschijn. Ik kon daar nu echt met aandacht naar kijken en luisteren, omdat er van buitenaf geen beroep op me werd gedaan. En ik had vanuit mezelf ook geen afleidingsmanoeuvres meer (‘eerst nog even…’). Dat voelde heel erg goed.

Mijn lijf liet merken dat het graag wil bewegen. Na ruim een dag van veel zitten, schrijven, nadenken en niets doen, voelde ik dat mijn lijf graag wil bewegen. Alleen maar stil zitten en zo rust en stilte proberen te vinden, werkte niet. Gelukkig was het mooi weer en was er een mooi wandelgebied achter het klooster. Daar ben ik iedere ochtend een uur gaan lopen. Heerlijk.

Helemaal stil was het niet in en om het klooster. Er werd wel heel weinig tot niet gepraat, maar mensen maken nu eenmaal geluiden als ze door een gang lopen, spullen pakken, afwassen of aan het eten zijn. Er was een snelweg dichtbij, dus ook in de tuin was het niet stil. En toch daar was de sfeer wel rustig doordat de tuin heel rustgevend was ingericht.

Al met al waren het heerlijke dagen en ik kan het je zeker aanbevelen. Ik wil het zelf heel graag vaker doen, maar dan wel wat langer dan 4 dagen en liever ook een plek met wat minder verkeersgeluiden.

Concluderend kan ik zeggen dat het belangrijkste van stilte voor mij niet de afwezigheid van geluid is, maar een rustige omgeving, waar een minimaal beroep op je wordt gedaan. Door zo’n omgeving krijg je de gelegenheid om dieper in jezelf te zakken en te luisteren naar wat er van binnen in je leeft

Ik besef dat dat ook de sfeer is, die ik in mijn praktijk probeer te creëren. Door de sfeer, die ik creëer, krijg jij als cursist of cliënt de gelegenheid om naar jouw eigen innerlijk te luisteren en stapje voor stapje daar je eigen rustige plekje te vinden of antwoorden op jouw diepere vragen. En soms moet je dan eerst door een flinke storm heen.


Wat is jouw passie en wat doe je ermee? (6/7)

lentebloem2013Wat is een passie eigenlijk? Als ik het heb over jouw of mijn passie, dan bedoel ik iets dat je het allerliefste doet en waar je enthousiast en blij van wordt als je ermee bezig bent of als je er over vertelt. Je krijgt er een warm gevoel van en je ogen gaan ervan glimmen. Anderen die jou horen vertellen over je passie krijgen ook zin om dat te gaan doen of op z’n minst te kijken of het iets voor ze is. Voor de ene is zeilen een passie , voor de ander tekenen en schilderen, een derde tuiniert het liefst van alles, een vierde loopt warm voor duurzame energieopwekking en weer een ander wordt blij van het onderzoeken van schimmels. Er zijn talloze voorbeelden.

Iedereen heeft een passie, daar ben ik van overtuigd.  Maar niet iedereen doet iets met die passie en ook niet iedereen weet van zichzelf wat zijn of haar passie is. En dat is bijzonder jammer. Niet alleen voor de persoon zelf, maar ook voor zijn of haar omgeving. Want als jij blij bent en dingen doet waar je gelukkig van wordt, dan straalt dat ook uit naar de mensen om je heen.

Als je niet weet wat jouw passie is, dan kun je dat wel gaan onderzoeken. Een goede plek om te beginnen is in je eigen geschiedenis. Wat voor dingen deed je als kind graag? Waar liep je warm voor in je puberteit? Bij welke activiteit vergeet je alles om je heen en ga je er helemaal in op? Dit zijn aanwijzingen waarmee je kunt zoeken naar jouw passie. Uiteraard vergt het wel wat meer dan alleen deze vragen beantwoorden, maar dat voert te ver voor dit artikel.

En als je wel weet wat je passie is, maar je doet er nu niets of weinig mee? Daar zou ik persoonlijk meteen verandering in willen aanbrengen. Want niets doen met datgene wat je het allerliefste doet, is het negeren van jezelf en je eigen wensen en dromen. Ik ben ervan overtuigd dat dat je op den duur gaat opbreken en dat je er zelfs ziek van kunt worden.

Ja maar… hoor ik je al denken. En dan heb je allerlei zogenaamd plausibele redenen waarom het niet kan of waarom je er geen tijd voor hebt of te moe bent of dat andere dingen toch echt voorgaan. Onzin!

Niets is zo belangrijk als het doen van de dingen die jij leuk vindt, waar jij warm voor loopt. Want daar wordt je blij en gelukkig en gezond en vitaal van. Dus geen smoesje meer.

Het enige dat je nodig hebt is wat creativiteit en flexibiliteit om te kijken hoe en wanneer je met jouw passie bezig kunt zijn. Voor een activiteit als zeilen, om dat voorbeeld nog maar een keer te gebruiken, heb je per keer wat meer tijd nodig. Plan dan bijvoorbeeld voor het komende half jaar of jaar iedere maand of 6 weken een zeildag in je agenda en hou je daaraan. Wil je thuis tekenen of schilderen? Creëer dan een plekje waar je je spullen kunt laten liggen en spreek ook een vast tijdstip per week met jezelf af.

Het gaat erom dat je eraan begint en er ruimte voor creëert. Pas dan voel je wat het met je doet en kan de tijd en aandacht die je besteed aan je passie gaan groeien. Het steeds maar voor je uitschuiven, werkt averechts. Het frustreert enorm, omdat je er niet mee bezig bent of ‘geen tijd voor hebt’ en je mist het plezier van de activiteit zelf. Dat is dubbel negatief.

Mijn werk als kunstzinnig therapeut en het volksdansen zijn mijn passies. Volksdansen doe ik al sinds mijn 10e jaar en dat wil ik nooit meer kwijt. Ik dans iedere week en dat is heerlijk. De muziek en de culturele rijkdom in de dansen zijn prachtig, en het is geweldig om dit met 40 anderen iedere week te delen.

Toen ik mijn praktijk voor kunstzinnige therapie startte begon ik naast een baan in loondienst met 2 middagen per week. Meer tijd kon ik op dat moment niet vrij maken. Al snel merkte ik dat ik dat veel te weinig vond en dat ik me werkelijk kunstzinnig therapeut voel. Het is geen baan, iets dat ik alleen maar doe, maar ik ben het. Op dat moment heb ik mijn baan in loondienst opgezegd. Nu ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik van mijn passie mijn werk heb kunnen maken, maar dat is wel stapje voor stapje gegaan. Ik ben gewoon begonnen en bouw nog steeds verder.

Wat is jouw passie en hoe maak jij er ruimte voor of hoe ga jij je eerste stap zetten om ermee bezig te zijn? Deel je ervaring of je plan op mijn website. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.