Vitaalkunst

Tips en informatie voor een creatief en energiek leven zonder stress


Een reactie plaatsen

Wat gebeurt er in de stilte?

Stilte. Waar vind je dat nog in ons kleine landje? In een land met minder mensen per vierkante kilometer, zoals bijvoorbeeld Zweden, is stilte, of misschien moet ik wel zeggen de afwezigheid van mensengeluiden, vanzelfsprekender dan hier.

Helemaal stil is het bijna nergens. En dat is in mijn beleving ook niet waar het om gaat. Het gaat er niet om dat er helemaal geen geluid meer is. Ook in de natuur, zonder mensengeluiden, is het niet snel helemaal stil. Denk maar aan al die kwetterende vogels, het ruisen van de wind of het kabbelen van een beekje. Maar het is wel rustig in de natuur; als het weer tenminste kalm is.

Zoals ik al schreef ben ik 4 dagen in een klooster in Berkel-Enschot geweest, omdat ik wilde ervaren hoe het is om langere tijd in de stilte te zijn en niet te praten. Deze dagen werden op de website van het klooster aangekondigd als een stilteweek. Wat mij vooral trok aan deze stilteweek was dat er geen programma van activiteiten aan vast zat. Er was een ritme van gebedsdiensten in het klooster (niet verplicht om te volgen) en maaltijden in stilte met de kleine groep gasten en verder kon ik helemaal mijn eigen gang gaan.

Wat gebeurt er dan als je niet meer praat met andere mensen en daar wel af en toe mee aan tafel zit? Bij de eerste maaltijd vielen mij andere dingen op dan gewoonlijk bij een maaltijd, waarbij je op zo’n moment wat nader met elkaar zou kennismaken. Bijvoorbeeld dat een van de gasten heel snel was met eten. Ik was een van de langzamere eters en dacht ‘moet ik nu haast maken?’ Dat heb ik niet gedaan.

Oogcontact wordt heel belangrijk. Mensen kunnen denk ik niet helemaal zonder communicatie bij elkaar in de buurt zijn, dus ga je elkaar aankijken om iets duidelijk te maken of om elkaar te begroeten of een blik van verstandhouding uit te wisselen. Deze contactmomenten zijn veel intenser dan wanneer er gesproken woorden bij komen.

Ik had ineens heel veel tijd voor mezelf. Thuis is mijn tijd voor een groot deel gelabeld als ‘werktijd’, ‘huishouden’, ‘afspraak x, y, z’, enzovoorts. Nu had ik alleen een schrift en een paar boeken bij me en verder niets. De eerste anderhalve dag was het in mijn hoofd verschrikkelijk druk. De gedachten en ideeën tuimelden over elkaar heen. Ik heb in die eerste dagen veel geschreven en dat werkte heel goed om mijn hoofd langzaam leeg te maken. Toen die drukte weggeëbd was, kwam ik pas echt in de rust.

In die rust komen andere, essentiëlere vragen en onderwerpen tevoorschijn. Ik kon daar nu echt met aandacht naar kijken en luisteren, omdat er van buitenaf geen beroep op me werd gedaan. En ik had vanuit mezelf ook geen afleidingsmanoeuvres meer (‘eerst nog even…’). Dat voelde heel erg goed.

Mijn lijf liet merken dat het graag wil bewegen. Na ruim een dag van veel zitten, schrijven, nadenken en niets doen, voelde ik dat mijn lijf graag wil bewegen. Alleen maar stil zitten en zo rust en stilte proberen te vinden, werkte niet. Gelukkig was het mooi weer en was er een mooi wandelgebied achter het klooster. Daar ben ik iedere ochtend een uur gaan lopen. Heerlijk.

Helemaal stil was het niet in en om het klooster. Er werd wel heel weinig tot niet gepraat, maar mensen maken nu eenmaal geluiden als ze door een gang lopen, spullen pakken, afwassen of aan het eten zijn. Er was een snelweg dichtbij, dus ook in de tuin was het niet stil. En toch daar was de sfeer wel rustig doordat de tuin heel rustgevend was ingericht.

Al met al waren het heerlijke dagen en ik kan het je zeker aanbevelen. Ik wil het zelf heel graag vaker doen, maar dan wel wat langer dan 4 dagen en liever ook een plek met wat minder verkeersgeluiden.

Concluderend kan ik zeggen dat het belangrijkste van stilte voor mij niet de afwezigheid van geluid is, maar een rustige omgeving, waar een minimaal beroep op je wordt gedaan. Door zo’n omgeving krijg je de gelegenheid om dieper in jezelf te zakken en te luisteren naar wat er van binnen in je leeft

Ik besef dat dat ook de sfeer is, die ik in mijn praktijk probeer te creëren. Door de sfeer, die ik creëer, krijg jij als cursist of cliënt de gelegenheid om naar jouw eigen innerlijk te luisteren en stapje voor stapje daar je eigen rustige plekje te vinden of antwoorden op jouw diepere vragen. En soms moet je dan eerst door een flinke storm heen.

Advertenties


Wat is jouw passie en wat doe je ermee? (6/7)

lentebloem2013Wat is een passie eigenlijk? Als ik het heb over jouw of mijn passie, dan bedoel ik iets dat je het allerliefste doet en waar je enthousiast en blij van wordt als je ermee bezig bent of als je er over vertelt. Je krijgt er een warm gevoel van en je ogen gaan ervan glimmen. Anderen die jou horen vertellen over je passie krijgen ook zin om dat te gaan doen of op z’n minst te kijken of het iets voor ze is. Voor de ene is zeilen een passie , voor de ander tekenen en schilderen, een derde tuiniert het liefst van alles, een vierde loopt warm voor duurzame energieopwekking en weer een ander wordt blij van het onderzoeken van schimmels. Er zijn talloze voorbeelden.

Iedereen heeft een passie, daar ben ik van overtuigd.  Maar niet iedereen doet iets met die passie en ook niet iedereen weet van zichzelf wat zijn of haar passie is. En dat is bijzonder jammer. Niet alleen voor de persoon zelf, maar ook voor zijn of haar omgeving. Want als jij blij bent en dingen doet waar je gelukkig van wordt, dan straalt dat ook uit naar de mensen om je heen.

Als je niet weet wat jouw passie is, dan kun je dat wel gaan onderzoeken. Een goede plek om te beginnen is in je eigen geschiedenis. Wat voor dingen deed je als kind graag? Waar liep je warm voor in je puberteit? Bij welke activiteit vergeet je alles om je heen en ga je er helemaal in op? Dit zijn aanwijzingen waarmee je kunt zoeken naar jouw passie. Uiteraard vergt het wel wat meer dan alleen deze vragen beantwoorden, maar dat voert te ver voor dit artikel.

En als je wel weet wat je passie is, maar je doet er nu niets of weinig mee? Daar zou ik persoonlijk meteen verandering in willen aanbrengen. Want niets doen met datgene wat je het allerliefste doet, is het negeren van jezelf en je eigen wensen en dromen. Ik ben ervan overtuigd dat dat je op den duur gaat opbreken en dat je er zelfs ziek van kunt worden.

Ja maar… hoor ik je al denken. En dan heb je allerlei zogenaamd plausibele redenen waarom het niet kan of waarom je er geen tijd voor hebt of te moe bent of dat andere dingen toch echt voorgaan. Onzin!

Niets is zo belangrijk als het doen van de dingen die jij leuk vindt, waar jij warm voor loopt. Want daar wordt je blij en gelukkig en gezond en vitaal van. Dus geen smoesje meer.

Het enige dat je nodig hebt is wat creativiteit en flexibiliteit om te kijken hoe en wanneer je met jouw passie bezig kunt zijn. Voor een activiteit als zeilen, om dat voorbeeld nog maar een keer te gebruiken, heb je per keer wat meer tijd nodig. Plan dan bijvoorbeeld voor het komende half jaar of jaar iedere maand of 6 weken een zeildag in je agenda en hou je daaraan. Wil je thuis tekenen of schilderen? Creëer dan een plekje waar je je spullen kunt laten liggen en spreek ook een vast tijdstip per week met jezelf af.

Het gaat erom dat je eraan begint en er ruimte voor creëert. Pas dan voel je wat het met je doet en kan de tijd en aandacht die je besteed aan je passie gaan groeien. Het steeds maar voor je uitschuiven, werkt averechts. Het frustreert enorm, omdat je er niet mee bezig bent of ‘geen tijd voor hebt’ en je mist het plezier van de activiteit zelf. Dat is dubbel negatief.

Mijn werk als kunstzinnig therapeut en het volksdansen zijn mijn passies. Volksdansen doe ik al sinds mijn 10e jaar en dat wil ik nooit meer kwijt. Ik dans iedere week en dat is heerlijk. De muziek en de culturele rijkdom in de dansen zijn prachtig, en het is geweldig om dit met 40 anderen iedere week te delen.

Toen ik mijn praktijk voor kunstzinnige therapie startte begon ik naast een baan in loondienst met 2 middagen per week. Meer tijd kon ik op dat moment niet vrij maken. Al snel merkte ik dat ik dat veel te weinig vond en dat ik me werkelijk kunstzinnig therapeut voel. Het is geen baan, iets dat ik alleen maar doe, maar ik ben het. Op dat moment heb ik mijn baan in loondienst opgezegd. Nu ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik van mijn passie mijn werk heb kunnen maken, maar dat is wel stapje voor stapje gegaan. Ik ben gewoon begonnen en bouw nog steeds verder.

Wat is jouw passie en hoe maak jij er ruimte voor of hoe ga jij je eerste stap zetten om ermee bezig te zijn? Deel je ervaring of je plan op mijn website. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.